Autor: Sławomir Matusz

Skąd zatem tytuł "Cycek Boży"? Matusz przewrotnie wyjaśnia to w wierszu tytułowym zbioru, parafrazując - nie pierwszy raz w swej twórczości - Mistrza Eckharta: "Wszyscy jesteśmy Cyckami Bożymi". Wiersz ten jest tyleż utworem religijnym, co erotykiem: "Pierś daje, / pierś krwawi. Pierś / błyska groźnie // i powabnie… // Nie chcę innej piersi, / jak Bożej - to znaczy // każdej piersi". Wyznanie na granicy ekshibicjonizmu religijnego. Ale ekshibicjonistą jest i był wcześniej - jak w znakomitym tomiku "Serdeczna mammografia" (2003) - gdzie odsłonił życie intymne rodziny, wpisując je w symbolikę Trójcy Świętej. "Cycek Boży" obok brutalnych, demaskatorskich wierszy przynosi również garść "czystych" erotyków. Przez to czystych, bo wolnych od uwikłań religijnych i społecznych, ale także wolnych od seksu. Przed kilku laty Bożena Budzińska recenzując na łamach "Twórczości" tomik "Przewrotka aniołów" (1989) stwierdziła, że Matusz jako poeta jest w stanie napisać wszystko - jest poetą na tyle świadomym, przenikliwym i sprawnym.
Edyta Antoniak - miesięcznik "Twórczość"; Warszawa

Wiem, że głos Matusza rozlega się ostro, brutalnie wręcz i że szalenie nieprzychylnie brzmią jego deklaracje takie jak: "Nie lubię poetów - spotkań z nimi. Ich puszenia się" albo: "Nie ma już prawdziwych poetów." Wiem, że Matusza to wysadza z siodła, Matusz psuje grę innym, ale też sobie przez takie deklaracje. I dlatego jest, moim zdaniem, jako poeta, pisarz będący wśród nas - cenny. Nie wiem - pozwolę sobie na powtórzenie pewnej formuły, której Kierc użył w stosunku do Wojaczka - nie wiem, czy chciałbym Sławomira Matusza poznać. Ale na pewno chcę jeszcze kiedyś coś jego autorstwa przeczytać. Dlaczego? Ponieważ dążenie do prawdy, do odkłamania choćby małej części rzeczywistości - tej literackiej i każdej innej - jest mi niezwykle bliskie. I doceniam każdego, kto myśli o tych sprawach podobnie. A Matusz nie tylko myśli podobnie, on myśli może nawet radykalniej. On opublikował właśnie "Cycek Boży" z masą jadowitych pamfletów, z kilkoma celnymi, świadczącymi o ostrości widzenia portretami, i z żarliwością, której niejeden autor mógłby mu pozazdrościć. Trochę mu może sam zazdroszczę, bo mnie także już czasem zniechęcenie ogarnia, jak na pewne zachowania poważnych niby artystów patrzę - a pisać tak jeszcze, nawet dla własnej, iście Cioranowskiej uciechy, nie próbowałem. Dlatego szczerze doceniam wysiłek, jaki Matusz włożył w tę dziwną, nieprzyjazną, ale też bardzo energetyczną i niegłupią książeczkę.
Jakub Winiarski - literackie.pl

I wreszcie tytułowy "Cycek Boży" - doskonale wymyślony i "zrobiony" (także technicznie) wiersz. Jeden z tych, który świadczy, że Matusz zasługuje na miano poety wybitnego. Erotyka styka się tutaj z metafizyką, modlitwa zahacza o bluźnierstwo (ale nie przekracza jego granicy), człowiek nawiązuje kontakt z niebem. Cały tom to swego rodzaju oprawa dla tego klejnociku - po raz pierwszy publikowanego, doskonałego wiersza.
Marcin Hałaś - granice.pl

Jest Sławomir Matusz poetą, który przysparza bólu głowy nie tylko krytykom i nie tylko poetom mu rówieśnym oraz młodszym. Jest też postacią, którą wielu nazywa "kontrowersyjną" - o ile starają się akurat być delikatni... Za wiersze i polemiki odpłacano mu różnie. Przemilczaniem, szczególnie jego niewątpliwego prekursorstwa wobec chmar poetyckich, które potrafiły po 1989 roku swe w większości wtórne realizacje literackie za pomocą marketingowej hucpy mocno usadowić na czytelniczym rynku. Pomawianiem, np. o pornografię. Kradzieżą pomysłów literackich. Bojkotem towarzyskim wreszcie, gdy ośmielił się zadrzeć zarówno z możnymi kultury masowej, jak i z kolegami-poetami. Żyje i tworzy Sławomir Matusz w sposób nie tylko niewygodny, ale i niemodny. Bo współcześnie nawet poeci dbają o to, by się w życiu dobrze ustawić i finansowo zabezpieczyć. Żyją i piszą tak, by się nikomu konkretnemu nie narazić, bo mogliby ponieść wymierne straty, zarówno w sferze artystycznej, jak socjalnej. Czy piszą prawdziwie? Wątpienie w to jest jak najbardziej na miejscu. Natomiast jeśli chodzi o Matusza można być pewnym: nie cenzuruje ani swej twórczości, ani swego życia. Sławomir Matusz to poeta nie bojący się ryzyka artystycznego. Zachwyca erotykiem, drażni pamfletem (a szczególnie tych, których on dotyczy i którzy uznają, że to paszkwil), wytyka materializowanie ducha w wierszach religijnych i okołoreligijnych, zaskakuje formą wiersza i jego treścią.
Jerzy Suchanek - ze skrzydełka tomiku

Sławomir Matusz (1963) - poeta, krytyk, eseista. Związany z - Jaworznem i Sosnowcem. Debiutował wierszem w prasie w 1981 roku. Publikował wielokrotnie między innymi w czasopismach "Śląsk, "Twórczość", "Opcje", "FA-art.", "Czas Kultury", "Kartki" i innych.
Wielokrotnie antologizowany: Śląski Almanach Poetycki (1989, Katowice, Wydawnictwo "Śląsk"), Macie swoich poetów ( wszystkie edycje, Warszawa, Wyd. Lampa i Iskra Boża), Antologia nowej poezji polskiej (2000, Kraków, Wyd. "Zielona Sowa"), Zagłębie poetów (wydana na 100-lecie Sosnowca; Wyd. "Gnome", Katowice 2002). Jego wiersze tłumaczono na języki: szwedzki, słoweński, czeski, niemiecki. Współpracował z Wyższą Szkołą Pedagogiczną w Częstochowie - gdzie jest współautorem kilku książek z zakresu eseistyki naukowej: "Tradycja i współczesność w edukacji dzieci i dorosłych" (2001-2002), "Wokół archeologii słów i ich funkcjonowania" (2001), "Przyzywanie głębi do kręgu słów, myśli, idei i działań" (1999-2001) oraz z magazynem "Teraz" w Filadelfii, w Stanach Zjednoczonych.
Wydał zbiory wierszy: "Nie podaję nikomu ręki" (Piwnica Literacka "Remedium", Sosnowiec 1985), "Mistyka zimą" (1990, Gliwice, Wyd. "Wokół nas"), "Szare mydło" (1993, Katowice, Tow. Zachęty Kultury), "Podtrzymanie, podniesienie" (1994, Mysłowice, Wyd. "Przesłanie"), "Wakacje" (1995, Wyd. "Przesłanie"), arkusz "Świadectwo urodzenia" (1998, Katowice, Kawiarnia "Szmyrowata"), "Przewrotka aniołów" (1999, Bydgoszcz, Inst. Wyd. "Świadectwo"), dwujęzyczny wybór wierszy "Elegia transgeniczna. Transgenische Elegie" - w tłumaczeniu wybitnego niemieckiego poety Kurta Drawerta i Gizeli Kurpanik-Malinowskiej, z jej posłowiem (Wydawnictwo Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Częstochowie) i "Mięśnie twarzy. Wybór wierszy z lat 1983-2001" (Jaworzno 2002), "Serdeczna mammografia. Erotyki, wiersze rodzinne i miłosne" (Dąbrowa Górnicza 2003) - ze wstępem Krystyny Kłosińskiej, tom prozy pt. "Narkoeseje" (2004, Wydawnictwo "KOS") oraz nowy tomik pt. "Cycek Boży" (2006, Wyd. "Opcjon", Gliwice).
Jego wierszom poświęcono wiele artykułów w prasie w całej Polsce - między innymi pisali o nim Piotr Bratkowski ("Po Prostu"), Janusz Drzewucki ("Rzeczpospolita"), Bożena Budzińska ("Twórczość" - 10/2000) i Tadeusz Kijonka. Obszernie piszą o nim Marian Kisiel w książce o najciekawszych współczesnych poetach pt. "Świadectwa, znaki. Glosy o poezji najnowszej" (3 rozdziały o poecie) i Marcin Hałaś "Requiem dla pokolenia" (rozdział "Zbiegły").